İnsanı Yaşat ki Devlet Yaşasın

İletişim, insanların birbirleri arasındaki bilgi ve duygu alışverişidir. İnsan makine ya da robot değildir. İnsanın en büyük gücü kilosu ve kan değerlerinin mükemmel olması değildir. İnsan fiziksel sağlığını korumak hastalandıysa sağlığına kavuşmak için gerekli tedbirleri zaten alır. Bu konuda erteleme ve öteleme genellikle olmaz. Zira beden bozulan düzenini sağlamak için gerekli uyarıları yapar.

İnsan, sosyolojik bir varlıktır; düşünür, gözlem yapar, öğrenmek için çaba sarf eder, duyar, eleştirir, mutlu olmak ve mutluluğunu paylaşmak ister. İnsan olmak; aşkı, sevgiyi, ilgiyi bizatihi hissetmeyi gerektirir.

İnsan; ayrımcılıktan, adaletsizlikten, küçük görülmekten, yok sayılmaktan, ilgisizlikten, sözüne değer verilmeyişten, hakkaniyet duygusunun ihlal edilmesinden asla haz almaz.

Adalet duygusu öyle bir duygudur ki kişilerin, kurumların ve devletlerin hayatlarını uzun süre devam ettirmede itici bir motordur. Adalet herkese er veya geç lazım olacaktır.  Ailede anne babanın adaleti, kurumlarda yöneticilerin adaleti, devletlerde hakimlerin adaleti muhataplarına huzur verir. Adaletsizlik duygusu ise insanları müthiş bir tedirginlik ve güvensizlik duygusuna sürükler.

Gücün adaleti yerine adaletin gücünü tesis etmek gerekmektedir. Adalet güçlüden ziyade zayıf ve korumasız insanlara lazımdır. Elbette iş adamlarının, aristokratların, yüksek makam sahiplerinin, kanat önderlerinin, zenginlerin hakları adalet müessesesi ile korunmalıdır. Fakat tüm bu kesimlerden ziyade herhangi bir zorluk karşısında Allah’tan ve devletten başka sığınağı olmayan insanların korunması çok daha elzemdir.

Kibir, tüm güzellikleri yok eden bir davranış biçimidir. Karşısındakinin motivasyonunu, bağlılık duygusunu, hayata karşı enerjisini bitiren en kötü ahlak, kibirliliktir. Hele kamu gücünü kullanan kişilerin kibirli davranması insanlara müthiş bir iticilik ve sevimsizlik duygusu pompalar. Sivil toplum kuruluşlarında, siyasi partilerde, spor kulüplerinde görev yapan kişiler Yunus Emre tavrıyla hareket etmelidir.

Kerameti kendinden bilen, insanların saf duygularını ve oluşturduğu manevi gücü kendi mahareti gibi algılayan emeksiz müsriflerin topluma kazandıracağı hiçbir şey yoktur.

Artık gassal elinde ölü olmak istemiyor kimse. Devir bilgi ve iletişim devridir. Devir sorgulama ve eleştirme devridir. Devir şeffaflık ve liyakat devridir. Devir birilerinin himmetine maruz kalma yerine kendi emeği ve gayreti ile bir yerlere gelme devridir.

Toplum ne istiyor:

Toplum kendisine efendilik ve efelik yapacak mirasyediler yerine mütevazi, çalışkan, emeğini esirgemeyen, konumunu kendi egosu ve çıkarı için kullanmayan, kırıcı ve üstenci üsluba sahip olmayan insanlar istiyor.

Toplum, devletin imkanlarını devletin ve milletin menfaatlerine uygun bir şekilde kullanılmasını istiyor. Torpilden, adam kayırmacılıktan, uzak yöneticiler istiyor.

Yöneticilerin kendi dar çevrelerindeki esaret çemberinden kurtulup halktan biri gibi halkın sevincine ve tasasına ortak olmalarını istiyor. Sen ben bizim oğlan görüntüsü artık insanları kendi içine kapatıyor, nasıl olsa ben bu has daireye giremem algısına mahkum ediyor.

Kısacası kimsenin iradesi artık kimsenin süresiz kullanımına tahsis edilmiyor.

İnsanı yaşat ki devlet Yaşasın…

# YAZARIN DİĞER YAZILARI

Yazar Hacı Sarı - Mesaj Gönder


göndermek için kutuyu işaretleyin

Yorum yazarak Memur Postası Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan Memur Postası hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.

Haber ajansları tarafından servis edilen tüm haberler Memur Postası editörlerinin hiçbir editöryel müdahalesi olmadan, ajans kanallarından geldiği şekliyle yayınlanmaktadır. Sitemize ajanslar üzerinden aktarılan haberlerin hukuki muhatabı Memur Postası değil haberi geçen ajanstır.